Ojciec

Ojciec Wojciech Piwowarczyk 1902-1992

Urodził się 18 stycznia we wsi Kamienica w powiecie miechowskim w rodzinie zamożnego gospodarza. Ukończywszy naukę w szkołach w Gołczy i Miechowie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach w 1923 r. a w 1927 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Augustyna Łosińskiego.
W latach 1932 -1938 studiował teologię moralną i psychologię w Uniwersytecie Warszawskim, i zwieńczył te studia obroną pracy doktorskiej pod tytułem "Charakter - jego istota".
W latach 1938 - 1958 był ojcem duchownym alumnów WSD w Kielcach, zaś w 1958 roku otrzymał jako pierwszy w Polsce nominację na ojca duchownego kapłanów. W latach siedemdziesiątych skupiał w swojej kaplicy przy ul. Czerwonego Krzyża w Kielcach różne grupy osób głuchoniemych, niewidomych i niepełnosprawnych ruchowo. Często z pomocą kleryków odwiedzał chorych w ich domach, spowiadał ich i odprawiał dla nich Msze Święte. W 1980 r. poprowadził z pomocą alumnów WSD i osób świeckich, w Szewnej koło Ostrowca Świętokrzyskiego, pierwsze rekolekcje dla ludzi niepełnosprawnych z diecezji kieleckiej.
W ten sposób rozpoczęło się to, co dzisiaj dzieje się w naszym Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie - oto nasze korzenie.

Galeria »

Pamięć o Ojcu Wojciechu

27 lipca minęła piętnasta rocznica śmierci Sługi Bożego Ojca Wojciecha Piwowarczyka.
Dla wielu ludzi był ojcem i przewodnikiem w życiowych drogach, zatem nie dziwi fakt, że trwa w pamięci i modlitwie o rychłą beatyfikację. W Piekoszowie na każdym turnusie uczestnicy mają okazję poznawać, lub przypominać sobie jego osobę, szczególnie dzięki opowiadaniom Księdza Jana Jagiełki oraz Pani Izabeli Borowskiej.
Z okazji rocznicy śmierci Ojca gościliśmy reporterów Telewizji Polskiej, którzy przygotowali materiał do magazynu "Informacje" w TVP3 Kielce.. Ci, którzy oglądali ten program o godz. 18.00, lub 21.45 tego samego wieczoru, mogli się przekonać o zasługach Ojca z wypowiedzi Księdza Dyrektora Caritas Diecezji Kieleckiej Stanisława Słowika, Pań Izabeli Borowskiej, Zofii Wojtyny oraz ks. Dariusza Gącika.

Notka biograficzna
Pani Izabeli Borowskiej (1912-2007)
Izabela urodziła się 24 listopada 1912 roku w Libawie - bałtyckim porcie na terenie dzisiejszej Łotwy, w patriotycznej rodzinie Marii i Michała Borowskich. Ojciec był kondadmirałem marynarki wojennej, zatem dzieciństwo spędziła w różnych miejscach basenu Morza Bałtyckiego. Jako półtoraroczna dziewczynka cudownie uratowana z płonącego statku w Helsinkach uczyła się m.in. w Gdańsku, zatem język niemiecki opanowała biegle i posługiwała się nim do końca życia. Podobnie było z językiem francuskim, który opanowała dzięki mamie - rodowitej Francuzce.
"Swoim miastem" nazywała Wilno, gdzie studiowała na Akademii Sztuk Pięknych i gdyby nie wybuch drugiej wojny światowej 30 września 1939 r. zostałaby szczęśliwą żoną Andrzeja Szamoty - porucznika 13 Pułku Ułanów Wileńskich. Niestety 24 wrześnie 1939r. narzeczony zginą na polu chwały w bitwie pod Suchowolą. Po wielu latach Izabela otrzymała po nim przestrzeloną papierośnicę, (która jako wotum wisi w gablocie w kościele Trójcy Świętej w Kielcach) i kilka drobiazgów. Posag ślubny przeznaczyła na cele armii polskiej w działaniach wojennych drugiej wojny światowej 1939-45.
Po tułaczce wojennej w Warszawie, podczas powstania warszawskiego udało się jej ocaleć i wraz z matką przedostała się w okolice Kielc. Po wojnie, jako artysta plastyk pracowicie dbała o piękno wnętrz wielu kościołów i kaplic. Wiele lat była członkiem Komisji Artystycznej przy Kurii Diecezjalnej w Kielcach. Pierwszym kościołem, dla którego zaprojektowała i namalowała, do dziś widoczne, medaliony z różnymi wizerunkami Matki Bożej na sklepieniu jest Sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia w Piekoszowie.
Gdy zmarł jej jedyny brat Edward w 1987 roku, zostawił w testamencie spadek we frankach szwajcarskich. Te właśnie środki finansowe przekazała na budowę Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie. Wiele czasu, sił i serca poświęciła, aby pomagać w najróżniejszych pracach począwszy od formalności związanych z pozwoleniem na budowę itp., aż do sadzenia roślin, czy wyposażania wnętrz pierwszego budynku.
Ostatnie półtora roku swego życia spędziła w małym domku, znajdującym się tuż przy bramie wjazdowej Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie.
Zmarła 14 października 2007r.

Od kwietnia 2006 r. mieszkałam pod jednym dachem z niezwykłym człowiekiem - Panią Izabelą Borowską. To z pewnością dar łaski Bożej być tak blisko kogoś, kogo dobroć i szlachetność naśladować - to sztuka. Pozostanie dla mnie niedościgłym wzorem pogodnego dystansu i spojrzenia na życie, ludzi, codzienność, a nawet własną słabość i cierpienie. Na usprawiedliwienie różnych niedogodności często powtarzała "wszystkiemu winna data urodzenia" - faktycznie zabrakło jednego miesiąca i dziesięciu dni do dziewięćdziesiątych piątych urodzin. Żyła wśród nas jak złoty promyk pełna słonecznej radości w sercu. Na łóżku szpitalnym, w czwartek na trzy dni przed śmiercią. dziękowała Panu Bogu za to, że miała w życiu "…szczęście do wielu radości i dobrych ludzi ". Miała wiele humorystycznych powiedzonek i taką umiejętność żartowania z siebie i obracania z żart różnych sytuacji. Rzeczywiście była niedoścignionym wzorem pogody ducha i szacunku dla ludzi, bardzo szlachetna i troskliwa raczej o innych niż o siebie. Dowodami jej pokory ducha były niezliczone sytuacje, gdy marszczyła się i nie pozwalała, by zauważano ją i w szczególny sposób traktowano, czy wysuwano na pierwszy plan. Wolała swoje ulubione do końca zajęcia - malowanie Matki Bożej Ostrobramskiej, pielęgnowanie kwiatów, drobne czynności techniczne, ułatwiające życie (choćby podwyższenie stolika dla Zosi).
W kampanii wrześniowej straciła narzeczonego na kilka dni przed ślubem, zaś w grudniu 1939 r. ukochanego ojca. Nic zatem dziwnego, że całe serce oddała Chrystusowi Królowi i ludziom, których jej powierzył. Tysiące razy powtarzała codziennie ,przedwojenną modlitwę do Chrystusa Króla "…rozporządzaj mną jako własnością swoją…" i pewnie dlatego mogliśmy się przekonać jak była niezmiennie pogodna i szlachetnie wyrozumiała wobec bliźnich.
23 września 2007 r. modliliśmy się razem w kościele seminaryjnym Świętej Trójcy w Kielcach w intencji poległego ułana porucznika Andrzeja Szamoty - narzeczonego Pani Izy. Uroczystość zorganizowali członkowie Kieleckiego Ochotniczego Szwadronu Kawalerii im 13 Pułku Ułanów Wileńskich. Przygotowali z tej okazji mała gablotę z portretem i pamiątkami po poległym (m.in. srebrną papierośnicą, przestrzelona śmiercionośną kulą, którą po wojnie oddano Pani Izie, by wykonać ostatnią wolę zmarłego). Oni też pełnili wartę honorową w czasie liturgii, aby miała odświętny charakter. Po zakończonej Eucharystii ofiarowano narzeczonej urnę z garstka ziemi z grobu na cmentarzu w Suchowoli na Lubelszczyźnie, gdzie spoczywa porucznik Andrzej Prawdzic Szamota. Wziąwszy do rąk ten dar ucałowała serdecznie. Kto wie, być może ze stratą dla Ojczyzny ukochanej osoy i tradycjami rodzinnymi wiązał swe korzenie ogromny patriotyzm i zatroskanie o losy Polski. Do ostatnich dni nie zaniedbywała szukać informacji co dzieje się w polityce i bardzo martwiły ją nieporozumienia i afery w rządzie oraz przedwczesne wybory w październiku 2007.
Ciekawa młodzieńczo bardzo chciała zobaczyć wnętrze nowej części Domu dla Niepełnosprawnych, ae jak wyznała siły "przeszkadza data urodzenia" - czyli nie miała sił do chodzenia, ledwie wystarczały na wyprawę raz dziennie na Eucharystię. Ta moja propozycja z niedzieli 7 października nie została zrealizowana. We wtorek 9 października wybrała się do Kielc do dentysty i na drobne zakupy. Nad ranem w środę atak duszności dokuczył jej solidnie a kiedy powtórzył się - w czwartek rankiem musiała udać się do szpitala. Kiedy w piątkowe, deszczowe popołudnie zobaczyła okulary, o które prosiła - spojrzała na krzyż na ścianie naprzeciw jej łóżka i powiedziała - "a tu mam taki skrócony brewiarz". Pomyślałam sobie wzruszona - to żołnierz, czy harcerz obowiązkowy, który nie może wziąć do ręki modlitewnika i wykonać czynności, w której tyle lat z miłością oddawała serce Bogu. Bardzo świadomie odchodziła do domu Ojca. W ostatnich miesiącach wspominała raz po raz, że ma coraz mniej sił i widzi dzień, gdy braknie ich do pokonania na własnych nogach odcinka od małego domku do kaplicy Domu dla Niepełnosprawnych na Mszą Świętą. Do ks, Jana Jagiełki skierowała słowa "…pociąg kończy bieg.", kiedy chciał pocieszać, że trochę odpocznie w szpitalu i wróci do Piekoszowa. W sobotnie popołudnie, powiedziała do mnie - " jedź pomieszkać trochę".
A w niedzielę 14 października 2007 r. o 5.45 nad ranem, prosto do nieba jak wszyscy ufamy, uleciała cichutko jej dusza ku wiecznej szczęśliwości przebywania ze Zmartwychwstałym Królem. Pogrzeb odbył się w środę 17 października o 12.00 w kościele garnizonowym w Kielcach. Prosimy o wspólną modlitwę o szczęście oglądanie twarzą w twarz Boga pełnego Miłości Miłosiernej.
Była tak szlachetnym i dobrym człowiekiem, że słów brakuje, żeby opisać skromność i pokorę pracowitych 95 lat życia. Nich sam Chrystus Król nagrodzi Jej serce poświęcone ludziom a nam pomoże choć w ułamku naśladować Ją w codzienności.